فَتَلَقَّىٰ آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ۚ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ (37) "
" (حضرت آدم (عليه السلام) پس از فرود آمدن به زمين، از كرده خويش پشيمان شد و خواست توبه كند و خداوند كلمات توبه را به آدم (عليه السلام) الهام نمود تا توبه كند) پس آدم كلمات (توبه را از پروردگارش دريافت نمود و توبه كرد) و خداوند توبه او را پذيرفت (و از خطايش در گذشت و مشمول رحمت خود نمود زيرا) خداوند بسيار توبه پذير و مهربان است. (37) "
-------------
گ.ن:
+ قسمتي از تفسير اين آيه در تفسير نور:
+ همچنان كه توفيق توبه از خداست، بايد چگونگى و راه توبه را نيز از خداوند دريافت كنيم. «مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ»
+ اگر توبه واقعى باشد، خداوند آن را مىپذيرد. «هُوَ التَّوَّابُ»
+ اگر توبه را شكستيم، باز هم خداوند توبه را مىپذيرد. «هُوَ التَّوَّابُ»
+ عذرپذيرى خدا همراه با رحمت است، نه عتاب و سرزنش. «التَّوَّابُ الرَّحِيمُ»
+ خدا مثل ما آدما نيست كه كار خطايي انجام داديم اومديم معذرت خواهي، عذرخواهي رو قبول كنيم ولي سر اون شخص اينقدر غر بزنيم كه پشيمون بشه از كارش، خدا ببخشه بخشيده بدون سرزنش كردن
+ باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ
گر کافر و گـَبر و بتپرستی باز آ
این درگه ما درگه نومیدی نیست
صد بار اگر توبه شکستی باز آ
"ابو سعيد ابوالخير"
برچسب:
نویسنده: آبتین فراهانی